من پیرو هیچ چیز جز «حقیقت » نیستم و هیچ انضباطی را نسبتبه هیچ کس نمی پذیرم جز به خاطر حقیقت.   حقیقت نخستین چیزی است که باید جستجو کرد. حقیقت را بجوییدزیبایی و خوبی، خ

نکند موسم سفر باشدساربان، خفته ی بی خبر باشد بوی باران تازه می آید نکند بوی چشم تر باشد سخنی از وفا شنیده نشد نکند گوش خلق، کر باشد نکند عشق در برابر عقل دست از پا درازتر باشد نکند در قلمرو احساس کاس

ظهور غافلگیرکننده و گسترش سریع ویروس کرونا دنیا را وارد دورانجدیدی کرده است که چه بسا بعد از این، تاریخ معاصر جهانی به قبلو بعد از شیوع بیماری «کووید 19» تقسیم شود! بحثهای مفصلی درباره ی پیامد

دیروز اگر سوخت ای دوست، غم، برگ و بار من و توامروز میآید از باغ، بوی بهار من و توآن جا در آن برزخ سرد در کوچههای غم و دردغیر از شب آیا چه میدید چشمان تار من و تو؟دیروز در غربت باغ من بودم و یک چم

المپیک 2020 هم به تابستان سال آینده افتاد!

در سالهای اخیر هرگاه مردم خواستند حرکتی اعتراضی داشته باشند، دو گروه تلاش میکردند که به هر شکل ممکن آنها را از این کار منع کنند. به خصوص با ایجاد ترس و نگرانی از این که اعتراض و تغییر رژیم حتم

نیکـی به تمـــام خلــق آیـیــن مـــن است خدمت به بشر، مایه ی تسکین من است این است خلاصـــه ی جهـــان بینـــی من: پیغمبــر مـن عقـل؛ خرد دیــــن مـن است

من عمیقا" باور دارم که هدفی معنوی در پس هر آنچه اتفاق میافتدوجود دارد، چه برداشت ما از آن اتفاق خوب باشد، چه بد. مایل هستمنظر خود در مورد آنچه ویروس کرونا با ما انجام می دهد را با شما درمیان بگذ

آنچه از همه دردناکتر است، فقر و بیماری نیست؛بیرحمی مردم نسبت به یکدیگر است! رومن رولان

اتاق 1 در بند 350 قسمتهای خاصی از خاطرات اوین رو در ذهن من اشغال کرده ... چگونگی شکل گرفتن اتاق، ماجراهایی که در اتاق داشتیم، هم اتاقیها، همه و همه هنوز مثل تجربهای زنده در ذهن من حضور دارند. خ

بعد از اینکه ماهواره ی «ظفر» هم در مدار زمین قرار نگرفت و بچه هاخبرش را در اینجا و آنجا شنیدند، یکی از آنها در کلاس گفت: «آقا ماهواره گرمش شده بود، شیرجه زد تو اقیانوس هند!» یکی در جوابش گفت

گفتم این صحرا شقایقزار شد چکمههای خویش را در پا کشیدگفتم ای شیخ این همه دزد از کجاست؟! او عبا را روی دزدیها کشیدگفتمش این اسکناس ده تومن

چون خوابش برده بود بغلش کردم و راه افتادم. دست و دلم مىلرزید.انگار چیز شکستنىِ بسیار گرانبهایى را روى دست مىبردم. حتی بهنظرم مىآمد که تو تمام عالم چیزى شکستنىتر از آن هم به نظرنمىرسد. تو روش

ای بی وفای سنگدل قدرناشناس!از من همین که دست کشیدی تو را سپاسبا من که آسمان تو بودم روا نبودچون ابر هر دقیقه درآیی به یک لباسآیینه ای به دست تو دادم که بنگریخود را در این جهان پر از حیرت و هراسپنداش

شادباش سالروز تولد بانوی دو عالم

نگاه متینش به دوردستهاى دور راه کشیده بود. گفت: بَرِّهات را دارم. جعبههه را هم واسه برههه دارم. پوزهبنده را همدارم. و با دلِ گرفته لبخندى زد. مدت درازى صبر کردم. حس کردم کمکمَک تنش د

روز زن است و زنان بسیاری در زندان ها! زنان بسیار دیگری زندانی تعصب و جهالت مردان این سرزمین! کی می خواهیم دست از ستم کردن به زنان برداریم؟!تبریک و تهنیت گفتن برای روز زن، کار دشواری نیست، اگر و

تو كیستی، كه من اینگونه بی تو بی تابم؟شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم.تو چیستی، كه من از موج هر تبسم توبسان قایق، سرگشته، روی گردابم! تو در كدام سحر، بر كدام اسب سپید؟تو را كدام خدا؟تو از كدام جهان؟تو